محتاجیم به بارش دست های تو بارش کن ما ساکنان غریب خاکیم بیا و این بار با ما سازش کن امواج ناشکیبا و سرکش را عصیان دریا را پر از رامش کن خسته ام از امتداد این جاده ی بن بست جان آزرده ی مرا پر از آرامش کن کمی ملموس تر ، لمس این جسم بکر باش دور نشو از ابعاد اندیشه ام همیشه در فکر باش گونه های ماتم زده ی پر دردم را جسمی ترین نه ، حسی ترین بوسه باش در جان من بر آشوب شب را پر از وسوسه باش از راهی دور آمده ام غربتم را یک همنشینی ممتد باش تو چاره ساز تمام بی کسی هایم از امروز تا فردا ، از همیشه تا بعد باش مثل یک آینه دار انعکاس تن من در تب زرد پاییز باش آه از خش خش ترانه های خشک گام ها از تمام زردها ، از نارنجی ها ، از سرخ ها لبریز باش حیرانی کن در این فصل بی پایان مرا در قلب شب مرا در اندیشه ی روز زندانی کن من عشق می ورزم به این اسارت مرا پر از ویرانی کن من عاشق دردم ، من جلوه ی رنجم مرا به درد ارزانی کن آه چقدر بگویمت مرا بال و پر رهایی باش از عرش به فرش آی بیا ، بیا و این جایی باش تو آنجا مغروری با ستاره ها بیا اینجا انعکاس یک شمع باش خورشید آنجا سوگوار از درخشش شمع اینجا امیدوار به روشنایی بیا و روشنی بخش این جمع باش
