اینجـا همه شب در این امیدم ، تا از نفسی رسـد نسیمی آغــاز قشنـگ فصــل پـاییــز ، پـایـان بهــار نـا امیـــدی اینجـا همـه بعد تـو بخنـدند ،گـویـا تـو کـه اعـتنا نـکـردی اشـک دل مست من ندیدی ، دیگر تو به ما نگاه نکردی اینجـا همـه رقص مـرگ کـردند ، با شعـر و ترانه ی جدایی کَـس گـوش نـکرد به حــرف قلبــم ، آوازِ بلنـد آشنایی اینجـا کـه بـه تکـرار زمـانـه ، تنـها بـه خـدا رسیـد هـرکـس من با توقدم نهادم ای عشق ، هرجا توقدم نهی خدا هست اینجـا بـه تمنــای وصـا لـت ، آواره شــب گــریـز گشتـــم حــالا کـه مـرا بـه شب سپـردی ، از عشـق تو ناامید گشتم اینجـا که دگر حـوری مـدهـوش ، بر خاک زمین قدم نزارد ابـر شـرم کنـد ز اشکهــایم ، دیگـر بـه مسیـر تـو نبــارد اینجـا گل و پــروانـه نیـایند ، تـا شـمع نــگاه تـو نبــاشــد خـا مــوش شـود طلـوع خورشیــد ، دیـگر به زمینیان نتابد اینجـا دل من به تو گـره خورد ، امّا تو نسیـم فصـل زردی! آن برق نگاهـت ایـن دلم برد ،کردند زمـا جـدا چه برگی! اینجـا تو بمان که من بمانم،آنجا توبخوان که من بخوانم ای قـا فـله عشــق کمی صبر ، من طاقـت این سفر ندارم
