رویِ خطّ دفتر نقاشی ام از بغض نوشتم و کشیدم سکوت، جنگ چشمان من است با خیالت در هوایت دلِ من با تو،سَر و سِری دگر دارد کاش در باغچۀ رابطه ها می گرفتی به فالِ نیک،روییدن کاکتوس ها و جنونِ باغ را در غمِ دیدارِ تو معنا می کردم. ای تو که از من دوری،تو بگو که نگاهِ من و تو با چه حسّی دور از هم می زیست؟ آه از اینهمه روزنۀ نورکه فقط سهمِ من از آن رنگ نیست تاریکیست! رویِ خط من بمان من هنوز زنده تر از برگِ بهارم با نسیم مأنوسم و مرگ ندارم و لبِ تاقچه را ، که بر آن عکسی از توست با همه جان بوسم. عمقِ تنهایی من،شاید آنقدر نباشد که منی لایقِ دوست داشتنت باشم. کاش من لایقِ تنهایی خود بودم و بس امّاسبزیّ گلکده ما قسمتی را مدیونِ کاکتوس هاست رویِ خط باش که من، از حقیقت گویم از نفس های نهیب گلِ یاس آه از باغچۀ خانۀ ما ،کی سفر کرد احساس؟ حال دیگر نیست فرقی به میان که دلم با تو و بی تو تنهاست! بودنِ تو فقط، عادتِ این قلبِ من است ونفس هایی که دیگر نه گرم است و نه دگر می آید از آن، بوی هم نفسی دست هایت هم هست حالا در تمنای کسی پس چرا تو برای دلِ من دلواپسی؟ حال دیگر دفتر نقاشیم، روی خط نیست ورق هایش، مثلِ دیوارهای شهرِ بی کسی ها خط خطی ست.
