هر روز غروب وقتی من،دل از دنیا میکَنَم بوی گلاب میشینه رو کنجِ پیراهنم انگار خدا هم دیگه از آدما بیزاره از دست این زمونه دلِ خوشی نداره دست تو رو می گیره،کنار تو میشینه انگار اونم غصه رو توی چشمات می بینه درد دلش وا میشه،کلی دعات میکنه برای برگشتنت خدا خدا میکنه یه نیم نگاه به صبح کن،وقتی که بیدار شدی الان دیگه غروبه،از خودت بیزار شدی از صبح تا وقت غروب دنبالِ یه لقمه نون واست فرقی نداشته،حلال باشه یا حروم اگه شده با کلک یه پولی در بیاری خداتو خیلی راحت یه گوشه ای میزاری یادت میره خدا رو، وقتی تو دنیا هستی چطور هنوز روت میشه بگی خدا پرستی؟! امّا هرجا که میری بدون خدا باهاته هنوز دعای مامان،خدا پشت و پناته یادش نمی ره تو رو با اون همه بزرگی امّا خودت رو ببین،مثل یه تیکه سنگی دیگه چی میخوای آخه،چرا آدم نمیشی آخه چی داره دنیا راحت دل بسته میشی غروبا وقتی خورشید،خواب ماه رو می بینه انگار خدا میاد و تو دل ما می شینه بشین کنار خدا،باخدا هم صدا شو درد دلش رو گوش کن،بشنو گلایه هاشو ازت خیلی دلخوره،خودت می دونی چرا نگو تقصیر من نیست،هست تقصیر آدما غروبا وقتی خورشید از دنیا دل میکَنه داره میگه آدما دنیا جای رفتنه مواظب خودت باش،یه وقتی پات کج نره نگو که این بار دیگه ، واسم باره آخره غروبا وقتی خورشید رو هم گذاشت چشماشو خوب می تونی بشنوی صدای خنده هاشو انگاری اینقدر دیده،از ماها بی وفایی انگار فرار می کنه،ببین چی ایم خدایی برو کنار مسجد،واسه خودت دعا کن امشب تا صبح وقت داری،خدا خدا خدا کن اینو بدون همیشه خدا باهات می مونه حتی وقتی که می گی،بابا خدا کدومه بدون خدا می بخشه،امّا به شرط دنیا اگه کنار گذاشتی،ایول داره،ماشا ا... با بسم ا... شروع کن،خدا باشه به یادت غروب می خندی هر روز،خدا پشت و پناهت
