زیر گنبد کبود

خنده ی آدمک ها،یه خنده ی دروغه

دلا همه شکسته،قلبا همه شلوغه


شهرُ غبار گرفته،صورت شهر کبوده

طعم لبای معشوق،مزه ی تلخ دوده


آیینه ها شکسته،اینجا آدم غریبه

چرا باید بخندم،وقتی خنده فریبه


با اینکه گاهی بارون،می رقصه توی ایوون

چه فایده خنده ای نیست،روی لبای گلدون


تو- بغض این شبای،پر از هوس اسیرم

می خوام خیــالتــو از،خاطره ها بگیرم


به داد من بــرس تا،فاصــله ها نتونن

شعر جدا شدن رو،تو-گوش من بخونن