دارم تموم میشم ولی انگار این قصه تازه اول راهه بار سفر بستم که برگردم امّا دویدم سمت بیراهه دوره خودم عمریه چرخیدم برگشتم اونجا که پر از درده اینجـــا هنـــوزم اول راهــه این جاده هی دوره تو میگرده جاده پر از زخمای تکراری انگار داره دشنه می باره این آسمون خشک مجبوره با ابرهای تشنه می باره می خواستم برگردم اما حیف این راه قـّـد آسمــون دوُره این ابر می دونه گـُمت کردم ردّت رو باز از جاده می شوره بی تو همیشه جاده دلگیره از گریه این روزا دلم خونه وقتی همیشه راه بن بسته واسم فقط بیراهه می مونه
