آدامسی

خوشه تعارف می‌کنی
به داس
برای دست‌هایی که
سوزن می‌زنند
روزمرگی‌ها را
آجین آجین
چله می‌شوی
روی پله‌هایی
که با قدمهای دیوانگی‌ات قرق شده‌اند
داغ می‌شوی بر شعله های رقاص
با سمفونی تاریکی‌ها
روی بسته‌های آدامس ولو شده در کف اتوبوس
این‌بار
بالا که می‌روی
داس باش​