با دشنه‌ي فريب به سمتم که تاختند آنها مرا زجنس نگاهم شناختند دشنه نبود چاره و بين من و بهار آري براي فاصله ديوار ساختند ديوار هم که تاب نگاه مرا نداشت آنها ببين از اين‌همه قدرت گداختند آواره‌تر شدند به ميدان تيرگي آهنگ بي‌قراري و حسرت نواختند تصميمشان شکستن فانوس عشق بود حالا ببين که قافيه را نيز باختند
