دراز می‌کشم روی ریل‌های ایستاده؛ می‌روم از هفت سالگی ام بالا سفر که بوی تورا دارد در خوابی که می خندیم شب‌های هرزه نه تو تعطیل می‌شوی نه من بالا می‌آورم خودم را دایره می‌شوم با قطاری که سوت می‌کشد پشت سر تمام هیجان‌های کودکی و بال که می‌گشاییم بالا می‌رویم آنقدر که ریل‌ها هم می‌خوابند - بماند که چقدر گرفتار خواب های هم هستیم-
