بزرگ می‌شوم پشت انارستان لبت خنک می‌شوم روی وسعت شالیزار و درو می‌شوم داس‌هایی را که تیز آب‌دیده قد می‌کشند زالوهایی مثل دست تاریخ.... خمیده روی اشتباه باستانی زندگی تا رسوایی کویو *های مرده.... طناب‌پیچ جمع می‌شود پاهایم در کوره‌های آدم سوزی که آدم نه آدم که حوا... و جن‌هایی را زندگی می‌کنم در سایه‌ی برنج ... باختن مدرنیته می‌شود برق می‌اندازد زره جنگ خواه را وسعت شالیزار داغ می‌شود.... و پیام آخر قد می‌کشد انارها می‌پوسند... جنگ، آغاز
