دلبرم آن لعبت شیرین صفت لاله روی حور وش سرو قد آن خوش سخن مشک بوی آن بت فرهاد کش آن نوگل شیرین دهان آنکه به مژگان بکند صید دل عاشقان آن بری سیمتن آن لولی عیار مست آنکه به صد عشوه گری توبه ما را شکست حوریه سبز نظر با نگه دلربا ربوده هوش از سر و هم ای این دل شیدای ما چشمه حیوان لبش و در طلبش تشنگان عطر تنش جان بدهد بر همه مردگان انار بستان وی تازه چو فصل بهار در هوس وصل اوی بیر و جوان بی قرار در خم هر زلف بریشان شده دل ها اسیر سر بدهد هر که سر کوی وی افتد مسیر شبنم شاداب من آن شهره شوخان شهر مایه رشک مه و شمس و همه بر و بحر وصف کمالات اوی به کس مباید که گفت هر که صفاتش شنید به گور افتاد و خفت
