گویند مرا چو زاد مادر اندوه به دل نهفتن آموخت آن روز برای پول ماما ناچار اثاث خانه بفروخت از جادر کهنه سر خویش بهر تن من لباس نو دوخت بااین همه چاه نفت ایران تا صبح چراغ ما نمیسوخت بیچاره پدر ز شرم مادر در آتش فقر مشعل افروخت بدبخت به جای علم و دانش بر من هنر گدایی آموخت پس ذلت من ز غفلت اوست بااین همه بازدارمش دوست
