حالم امشب چون سر زلفش پريشان گشته است سينه از هجران آن مه آتش افشان گشته است کنج غربت با دلی تنها و زار و غرق غم ياد او تنها اميد و راه درمان گشته است _____________________________________ کاش میشد بگذرم از عاشقی سوی دریای جنون در قایقی آنقدر پارو زنم تا جان دهم چون ندیدم عشق پاک و صادقی _____________________________________ در میان سینه اش جایم نبود من به یادش بودم و یادم نبود در هجوم بی امان بی کسی غرق شب بودم و مهتابم تبود _____________________________________ دو چشم مست او دیوانه ام کرد به شمع روی خود پروانه ام کرد دل و دین و قرارم برد و آخر ز مسجد راهیه میخانه ام کرد _____________________________________ گرفته دلبم از من جدایی چرا با من کند همچین جفایی چو مجنون رو به صحرا گیرم آخر نیابی در دل خوبان وفایی _____________________________________ درون سینه قلبم سوزد از غم بر این آتش لب لعل تو مرهم دوای درد من کنج دهانت به رایگانی نخواهم ده به درهم _____________________________________ از غم تو دیده چو دریا کنم می زده و روی به صحرا کنم کنج خرابات نشیننم شبی تا به سحر خدا خدایا کنم
