... همیشه تکیه‌های من به هیچ‌ها مرا زمین زده است و پشت من هزار زخم از هزار نارفیق را به دوش می‌کشد درخت من! قسم بخور که پشت اعتمادِ زخم‌خورده‌ی مرا پناه می‌شوی مشخص است از نگاه تو مشخص است از تمسخر سیاه تو که پشت من به سمت زخم تازه‌ای عمیق پیش می‌رود: جفا و زخم زخم جاودانه‌ای که هیچ‌گاهش التیام نیست. مشخص است، کاملاً مشخص است که من دوباره از زمین- عجوزه‌ی حسود پیر- زخم طعنه می‌خورم به جرم عشق! به جرم اعتماد و عشق!! به جرم سادگی و اعتماد و عشق!!! درخت من! خیال تو عجین پاره‌پاره، ذره‌ذره، لخت‌لخت من! اگر مرا برای عشق ترا برای تکیه‌های عاشقانه آفریده‌اند مرا به جز علاقه‌ات گزیر نیست به جبر عشق تو به میخ‌های افترا کشیده می‌شوم ولی مرا به غیر تن‌‌سپردنی مسیح‌وار بر صلیب ساقه‌ات گزیر نیست. اگر چه کاملاً مشخص است ولی دوباره من به ساقه تناور تو اعتماد می‌کنم و باز هم و... قسم به حرمتی که هست خون عشق را مرا زمین مزن زمین عجیب تشنه است خون عشق را مرا زمین مزن ...
