حضرت باران

دلم اسیر((ضاد)) با صفای آن ((رضا))ی توست

به ((صاد )) آن صلوات و به((یا))ی ((مرتضی))ی توست

دلم اسیر آن حریم و بارگاه چون بهشت

به آن ضریح تابناک و گنبد طلای توست

دلم اسیر توست ای رئوف خاندان عشق

اسیر آن همه لطف و کبوتر سرای توست

تو را به شمس شموس می شناسمت اما

زمین منوّر از آن، عالمی فضای توست

به ذره ار چه قسم خورده است خدای جلیل

تمام ذاریات هم فدای خاک پای توست

اگر چه جوی حقیرم تویی کران به به کران

تو منجی غزاله ایّ و جان من فدای توست

آبشار گر چه به شعرش همه توصیف تو کرد

شرم بادش که چرا غلام بی وفای توست

هشت بیتم همه از بهر تو باشد،ثامن

املم به محشر و به ساقی و به زیر آن لوای توست
_ _

​