با تمبر می چسبم به تو به نامه هایم به انتظار پستچی در صندوق پست دیگر نپرس از حال و روز چشم هایم وقتی دلیل گریه هایم رفتن توست گم می شدم در نامه های بی نشانی اسم فرستنده مرا از یاد می برد چشم حسود پنجره ها باز می شد هر چه برایت می نوشتم باد می برد نا خوانده ام در دستخط بچگی هات که مخفیانه نامه می دادی برایم در جمله هایی که به دوری ختم می شد در نقطه چین هایی شبیه اشک هایم تو می روی و خواب هایم مثل گنجشک پر می کشند از چشم های خیس و دلخور من را احاطه می کند این شهر متروک در مشت های مرده اش آجر به آجر باید به دستت می رسیدم...دیر یا زود این زندگی را توی پاکت می گذارم تا می زنم خود را میان نامه هایم تا می کنم با دوری ات...با انتظارم!
