پس از چندی قدم هایت،نگاهی کن به زیر پا دلی پژمرده و غمگین ،برای تو پناه راه پلی باید بسازم از ،عبور سیل غم هایم گذر کن از سر این پل،بفهمی که چه تنهایم کمی از راه تو مانده،ولی خسته و بی نایی به راه خود ادامه ده،تو خیلی وقته بی مایی سر راهت منی هست و ، تنی افسرده و دلتنگ نکن تو اعتنایی از، برای آن تن بی رنـگ چشمان خود درویش کن ،تا که من را تو نبینی سالیان هم گذشت اما،من همانم،تو همینی....!
