بوده ضلع اتاق را هر روز طی کنی بی شمار و برگردی؟ با خیالات زرد و وهم انگیز، بروی تا بهار و برگردی؟ شده بر صخره های اندامش، آبشاری ز شط شب باشی بروی با نگاه خود چون آه در دل آبشار و برگردی؟ می توانی ز مشرق دستش پرکشی تا نگاه او بالا بوسه بر انعکاس نوردهی - مثل رقص غبار - و برگردی می شود کوچ کرد تا دنیا قصه ای از هبوط آدم دید پرده ای از نمایشی غمگین: بازی روزگار و برگردی طول خانه، عبور طولی عمر، عرض خانه، توقفی کوتاه آمدن ایستادنی پر مکث، یک نفس انتظار و برگردی شده در پیچ و تاب یک کابوس روز را در شبت مرور کنی؟ تا دم صبح، هر نفس صد بار، بروی روی دار و برگردی؟ می توانی تمام مشتت را، پرکنی با نواله ای از خشم یک دهن نعره سر دهی، ای وای: «آی مردم، هوار» و برگردی
