آنسوی پنجره ها ، شهری سرد میکشد بر تن خود،کوهی درد آنسوی پنجره ها، بی فرداست حس انسانیتم ، بی معناست آنسوی پنجره ها ، ذکر و دعاست به عمل چون نگری؛ عین ریاست آنسوی پنجره ها ، دشتی نیست به تن مرده ما ، دردی نیست آنسوی پنجره ها ، شادی نیست خارج از چادر شب، جایی نیست آنسوی پنجره ها ، بی خبری کی به پایان رسد این در به دری؟؟ آنسوی پنجره ها، را دیدم از غم تیره شدن، لرزیدم سرد و خاموش به خود بشکستم کنج دیوار دلم بنشستم
