حلوا نخورده مرا می گذاری لای برنج هندی قد بکشم تمام سال هایی که در کنارت نبوده ام از همین بی اندازه روزها تنها رفیقم سایه ی کشدار و مریضی بود بی آنکه دست از پا خطا کنم تعقیبم می کرد مثل همین حالا حالا ها وقتی چرت میزنم چرتکه ی مرده ام رامی اندازد روی انگشت ها حساب و کتاب میکند چقدر ارث می برد از مالیات بر درآمد و رفتم را می گذارد پای دارایی که ندارم حالا از کجا می دانستم روزی پشت سرم حرف در می آورد آنقدر که با شایعه ی مرگم به تابوت می نشیند هر چند نمی داند سایه ای که صاحبش مرده باشد به درد هیچ شناسنامه ای نمی خورد مثل همین برنجی که خیال کودکانه ایست اگر قد نکشم به بوسه هایت نمی رسم
