وتورفتی ومن امروز چون آن کاجک پیر چقدرتنهایم ریشه هایم زده ازخاک برون وغم بی توشدن هرلحظه مثل هیزم شکنی باتبرش که به سرفکرشکستن دارد تن رنجور مرا میشکند خسته ومایوسم ودگر نیست امیدی که مرا بهردیدار بهاری دیگر که پس ازظلمت و بیدادزمستان آید منتظرگرداند من دگرمیدانم که زمستان مراپایان نیست کاش می آمدی میدیدی که غم بی توشدن چه به روزم آورد رنگ خورشیددگریادم نیست همه سردی وسیاهیست کنون همدم من کاش می آمدی ومیدیدی برگ وباری دگرم نیست به بر وندارم حتی سایه ای ازتن خود که رهایم کند از تنهایی من چنین تنهایم... کاش می آمدی و میدیدی...
