تیغ آخته

این چه شوریست که در قلب من انداخته ای این چه رنجی است که بر پیکرم انداخته ای
خون دل خوردن من از سر بی مهری ی توست
ز چه این عاشق دلسوخته نشناخته ای
منم و دست تمنا به در خانه ی تو
و تو که عشق مرا پشت در انداخته ای
من به یکتایی تو سجده کنم هر شب و روز
هم شب و روز مرا از چه بهم بافته ای
دیده دریا کنم و رخت به صحرا فکنم
از غم اینکه مرا از نظر انداخته ای
توبه کردم که دگر روی به راهت نکنم
توبه بشکستم و تو خاک رهم ساخته ای
ساده از بهر تو با دیده ی تر آمده است
از چه رو بهر من شبزده تیغ آخته ای

​