چند روزیست که چشمان من آرام ندید نگران چشم به راهت دارم ولی افسوس ندارم امّید که دگر بار دل سخت تر از خارایت با من شبزده ی چوب فلک را خورده از سر مهر ومحبت سخنی ساز کند تشنه ی یک سخنم از سر مهر که ز اعماق وجودت آید جوی رحمت شود و عشق در آن سیر کند تا بشویم دل خود را با آن و زدایم ز دلم هرچه کدورت باشد
