باز دلشوره ای از فکر تو بر دل دارم به دلم چنگی زد ومرا باز فرو برد به ژرفای خیال آنچنان غوطه در افکار خورم هر ساعت که نفهمم شب و روز به چه سان از بر من میگذرد عمر خود را پی دیدار تو من میبازم وندانم آیا شب ظلمانی چشم دل من ز تماشای رخ چون ماهت نقره فامی سحر خواهد دید؟ یا که از سردی این هجر کبیر منجمد در قفس سینه فرو خواهد ماند کاش می آمدی و میدیدی کنج این دخمه ی بی نور غریب مردم یخ زده ی چشمم را فرش خاک قدمت میدانم لیک میدانم من که بسر میرسد این هجرت پیر آتش وصل تو می اندازد شرری بر دل تاریک زمان عمر سرما سپری خواهد شد همه سبزی و طراوت به دمن خواهد ریخت بلبلان مست شوند از می لایزل حس ظهور وهمه نغمه ی سرمستی شان پر کند گوش فلک را از شور شور شیرین تویی ای وعده ی سبز کاش این مردم یخ بسته ی چشمم به رخت باز شود گر کنم باز سوی قبله ی رویت چشمم در زمانی که به حد نفسیست حاصل عمر من آن یک نفس است آنچه بی توست همه بولهوسیست
