آسمان دلش گرفته بود هرچه بود از دلش زدود نم نمک گریست بر زمین شست از دلش هرچه کینه بود بغض آسمان شکسته شد دردهایش دگر نبود صاف شد دلش دوباره باز در دلش پر از ستاره بود آسمان رها شد از دست درد های بیشمار لیک آسمان قلب من همچنان گذشته بود کاشکی که قلب من غصّه را رها کند همچو آسمان شود بگذرد ز بود و از نبود کاش ابرها رها کنند قلب خسته ی مرا قلب خسته ای که در آسمان ستاره اش نبود
