در عمق فریادهای آبی وقرمز کنج صدای لشکری آدم زنگ صدای خسته ای پیداست هرچندگنگ هرچند دور اما انگار یک سوزن میان کاهدان پیداست روبر تماشاچی ها وپشت بر بازی چشمش به چشمهای رنگی پر از نیاز گل آرام میخواند: تخمه پفک آلوچه توت خشک گاهی اگر اوضاع جورباشد شاید،نوشابه یا چایی یاپرچم رنگی وسرخابی فریادگل! تیمی جلو افتاد اینجا عجب غوغاست اما انگاریک سوزن میان کاهدان پیداست چشمان خشک پیرمرد اینبار یک لحظه بر بازی فقط غلطید آرام میخوانَد مردی به پای لنگ او خندید آن مرد یادش نیست وقتی دهانش پرزدندانهای شیری بود توی همین استادیوم شاید ردیفی پایین یابالا از پای مردی پا طلایی گل طلب میکرد آن مرد یادش نیست باز هم بر پای لنگ پیر مرد خندید
