تبعید می شود دلی آنسوی پنجره یک شب میان باد و هیاهوی پنجره دستی مچاله شد و هراسان شبیه مرگ یک آن هجوم برد به گیسوی پنجره آتش نبود درد که می ریخت بی هوا بر چهره اش میان دو بازوی پنجره تقدیر می نوشت و ساعت شتاب کرد مثل همیشه مرد رو به روی پنجره در ذهن پر تلاطم بانو چه می گذشت تردید،بازگشت،تکاپوی پنجره تا لحظه ی وداع ... ودیگر تمام شد چشمان مرد خیره به آنسوی پنجره
