می رود در وهم شبهای سیاه و صندلی می نشیند رو به رو غرق گناه و صندلی هی مدارا می کند یا گریه یا هرچه که بود می کشد در دل نخ سیگار و آه و صندلی بغض در فال سیاهش هم هویدا می شود در نگاهش اشک،اینجا تکیه گاه و صندلی خالی از تعبیر بودن بود وآسان می گذشت از هجوم خاطره با یک نگاه و صندلی مانده یک تصویر بر زانوی چوبی و خیال می رود تا قعر تاریکی چاه و صندلی می شود درگیر با هرچه که بود و دار هم می رود در وهم شبهای سیاه و صندلی
