سیه زاغان پیر، زان سوی تابستان با قاه قاه و غار غار گنگ و بی سامان گویی خبر از برگریزی بر زبان دارند وای بر درختان دخت هایی که خواهند شد- - بی زر و بی زیور و عریان آسمان غمگین و پژمرده سرخ فام و دلمرده ابرها چون کرم های گیج و سردرگم به تار و پود هم پیچان و آشفته وه، کاین کشنده هرم تابستان ز تاراجش چه آشوبی به قلب این و آن برده ای عجب این مژده بی رحم است ای عجب این زاغ های پیر بی کارند دل من هم مثال آسمان زین پایدار زرد افسرده ست طنین آه من را کودکان بهتر خبر دارند ...سیه زاغان پیر، زان سوی تابستان.. . ، آه، ازین دلگیر جاویدان ! خزان
