نفس هایم به سختی می رسد بر نای نمناکم نهیب سرفه ها از سینه ، می آرد برون از کاسه چشمانم و سر دردی به مرگ لحظه ها مُزمِن چنان پیچد به هم گرداب افکارم که نامم هم نمی دانم عزیزا ، این منم افتاده در بستر عزیزا ، این منم همپای خاکستر بیا من را عیادت کن که من در بستر بیماریم دراین غمین شب های مرگ اندود به سان کرم های گیج و سم خورده به زیر این پتوهای گره ، بر پای من برده ازین بیماری جانکاهِ تب آلود ، می لولم ولیکن همچنان این قصه می گویم : که دردم بیشتر ، آغوش تنهایی ست نه این حال و پریشانی نه این شب های بیماری نمی دانم و شاید با غمی آشفته می بافم ازین جانکاهِ وهم آلود ، بیماری هذیان های پوشالی
