رها در آتش شعرم و آب مینوشم برای مستی باتو ، خراب مینوشم ضمیر مرده ی من را به غربتت بسپار که زنده میکنی ام ، انقلاب مینوشم اسیر تو شده ام باید عاشقم باشی هزار گریه در این اعتصاب مینوشم مرا ببوس که در من طلوع یک تاکی از این عصاره ی شیرین ، شراب مینوشم حریر پیکر من را بپوش بر تن خود در این حرارت خیس رختخواب مینوشم ببین چگونه قلم میزنی به زندگی ام شبی که مشق میکنی ام ، صدکتاب مینوشم یواشتر نفست را بریز برلب من من هوس زده از طعم خواب مینوشم رها در آبشار غزل باش تشنه تر کنی ام که بیت بیت تو را شعر ناب مینوشم از این بهشت ، از این جویبار ممنوعه تو را به وسوسه ی انتخاب مینوشم در آغوش تو یک حس تازه میطلبم هزار جرعه ی بی اضطراب مینوشم
