دنیایی دگر

نمی دانم گلایه از که گویم کسی دیگر نمانده پیش رویم
نه دل مانده نه دیگر آرزویی
نه یار و یاوری نه گفت و گویی
ز شهرت می روم با کوله بارم
هوا سرد است و من نوری ندارم
به وقت رفتنم او هم نیامد
چه می گویم؟چرا باید می آمد؟
هوا تاریک بود و مه گرفته
صدایی از کسی آمد که رفته
صدا آمد سحر شد پیش رویم
غمم یک لحظه رفت ، ماندم چه گویم
سرم گرداندم از شوق فراوان
صدا می گفت ، از آغاز باران
کنون پای من و یک راه و باران
به روی خش خش برگ درختان
میان این سفر می پرسم از خود
تو از من رد شدی یا که من از تو؟
خدایا کی به پایان می رسد راه
چرا شمعی نیاوردم من همراه
دگر کوته کنم حرف دلم را
تو بی من مانده ای ، من هم در این راه
اگر روزی دلت یادی ز ما کرد
بگو او رفت از اینجا ، ترک ما کرد
بگو او خسته شد از دست تقدیر
ز ما بگذشت او بی جرم وتقصیر
اگر روزی دلت لرزید و تب کرد
دوباره شانه هایم را طلب کرد
اگر آن روز من هم رفته بودم
به دنیایی دگر دل بسته بودم
مرا با اشک چشمت آرزو کن
بگو بگذر ز شب ، با من طلوع کن
​