تو اگر...

تو اگر... تو اگر می آیی ، کمی آهسته بیا
من همان تنگ ترک خورده ی سرگردانم
تو اگر می شنوی ، گوش کن حرف دلم را
سخنی ست گنگ و پریشان ، غزلی نا مفهوم ، ولی از عمق وجودم لبریز
تو اگر می بینی ، زخم دیوار دلم را
مرحمت کن و ببند روی آن را محکم ، که دگر تاب و تحمل رفته است از کف من
تو اگر می مانی ، کاش روزی نرسد...
نرسد روز جدایی از راه ، روز رفتن ، ماندن ، روز تکرار گناه
تو اگر می خواهی ، هدیه ای سرخ تر از لاله ی مست
بپذیر این دل را ، دلم ارزانی تو ، تو ولی دل مسپار که ستاندن سخت است
تو اگر خسته شدی ، می توانی بروی
بگذار و بگذر این دل تنها را ، گفته بودم که کسی نشود یار دلم جز غم و تنهایی
سخت و آسان ، تو دگر خواهی رفت
ولی اکنون تو به خاطر بسپار سخنی ، حرف دلی را از من
گر شدی یار کسی ، اگر او تنها بود
تو بمان با دل او ، ساحلی باش به دریای دل بیمارش

​