غروب جمعه دنیا بدور شهر تو، دیوار بسته است هر جمعه، راه، سمت تو انگار بسته است کی عید می رسد که تکانی دهم به خویش؟ هر گوشه از اتاق دلم تار بسته است شب ها بدور شمع کسی چرخ می خورد پروانه ای که دل به دل یار بسته است از تو همیشه حرف زدن کار مشکلی ست در می زنیم و خانه گفتار بسته است باید به دست شعر نمی دادم عشق را حتی زبان ساده اشعار بسته است وقتی غروب جمعه رسد بی تو، آفتاب انگار بر گلوی خودش دار بسته است می ترسم آخرش تو نیایی و پر کنند در شهر، شاعری زجهان بار بسته است
پاسخ : تقدیم به او که روزی خواهد آمد... شوق پرواز وقتی که بغض خسته گلوگیر می شود در چشم من غروب چه دلگیر می شود هر روز دل به شوق تو پرواز می کند هر شب زداغ هجر زمین گیر می شود عمری فقط غروب تو را دیدم آفتاب تو نیستی و بی تو دلم پیر می شود آه از غبار آینه هایی که روز و شب در آسمان چشم تو تصویر می شود هر لحظه ای که بی نفس عشق بگذرد در ساعت ظهور تو تاخیر می شود بر شانه های خسته یاران خود بین باران تهمتی که سرازیر می شود می ترسم از شبی که می رسد از جاده زمان از موج غفلتی که فراگیر می شود از قید و بند زندگی امروز دل بکن فردا برای بال زدن دیر می شود
پاسخ : تقدیم به او که روزی خواهد آمد... آبشار عاطفه آقا بیا در دست ها باز آسمان روئیده است گلواژه سبز دعا تا کهکشان روئیده است عطر خیال آبیت در ذهن ما جاری شده تصویر شوق دیدنت در چشم مان روئیده است با تابش پنهانیت در وسعت آئینه ها آن سوی باور تا خدا رنگین کمان روئیده است پژواک نام گرم تو پائیز را تبخیر کرد بر روی لب ها نام سبزت جاودان روئیده است در ذهن انگشتان من بوی حضورت می وزد احساس درک خوب من تا بی کران روئیده است از چهره آئینه ها پائیز پیری می چکد اما ز میلاد جهان عشقت جوان روئیده است یکباره خیست می شوم ای آبشار عاطفه حتی غزل با نام تو سبز روان روئیده است
پاسخ : تقدیم به او که روزی خواهد آمد... محمل سبز نگاه ابر چشمم به هوای رخ تو بارانی ست مثل دریای دلت دیده من توفانی ست یک نظر کردی و دل گشت اسیرت، اینک پشت مژگان دو چشمت دل من زندانی ست همچو گردون به تمنای وصالت شب و روز کار دل از پی دیدار تو سرگردانی ست جای پایی زتو می ماند و من می بوسم بین ما با تو همین رابطه پنهانی ست در گلستان غمت سهم گل آب است ولیک قسمت دیده من بی تو گلاب افشانی ست سوی یعقوب مبر پیرهن یوسف را باز می گردد اگر یوسف ما کنعانی ست سینه ام محفل مهمانی درد است و فراق زخم عریانی دل سفره این مهمانی ست وسعت آبی چشم تو جنون آور بود محمل سبز نگاه تو جنون پیمانی ست «یاسر» از اشک وضو ساز که بزم وصال روشن از شمع سحر آینه پیشانی ست
