من از رفتن به سمت کوچ اجباری نمی ترسم از اینکه عشق دیگر جای من داری نمی ترسم دوباره ازخیانت نطفه ی نفرت به درد آمد و از زائیدن یک شعر تکراری نمی ترسم تبم حل شد درون تشت ِ آبی آفرین بر من ! عجب حالی شدم ، از لرزِ بیماری نمی ترسم برو آماده ام ، تا در خرافه گم شوم امشب که در سیر و سلوکم از خود آزاری نمی ترسم تعجّب می کنی از این همه جرات که می بینی من از دندان تیز سگ و ازهاری نمی ترسم نگو هرشب اسیر وحشتی، بی من نمی خوابی! ببین دیگر نشستم در ته ِغاری نمی ترسم *** اسیری در لجنزارم که روی گردنم مانده همیشه از گناه ِ هر دومان باری ، نمی ترسم جهّنم می روم تا قلب ِ خونم را بسوزانم که عصیان کرده ام از زندگی آری نمی ترسم !
