مرا بیرون کن از دنیات، بی زحمت همین امشب از آن آغوشِ هرزه، مردِ بی غیرت! همین امشب بدون من بخواب وُ راحت از دامِ غزل بگریز که عاصی شد زنِ غمگینِ بی طاقت، همین امشب زمستان آمده باید بدانی آخرِ سال است وَ دارم می روم از قصه ی سردت، همین امشب عجب سالی گذشت وُ روزها صف بسته اند انگار همه در انتظار ِ زنگِ یک ساعت، همین امشب قلم ، کاغذ وَ ساکِ مشکی ام بالا سرِ تختت ببین آماده ی رفتن شدم راحت، همین امشب نترس این آخرین شعرست وُ تو هرگز نمی خوانی نمی بینی مرا حتی در این حالت... همین امشب !
