می شویمت از دامنم، ای لکّه ی ننگین من دارد سبکتر می شود بار دل سنگین من ! با تیشه ات محکم بزن، بر کوهِ غم فرهادوار حالا که گیر افتاده ای در قصّه ی شیرین من! با گریه ام می شویمت، تاب وُ تب دیوانگی ای خنده ی اجباری و ُ افسانه ی غمگین من! امشب که عقدم کرده ای با مِهر آب و آینه حتّی غزل رقصیده در دنیای آهنگین من بشکن من ِ افسرده را، آخر صنم بودا *که نیست دیواری از ایمان بکش از کعبه ات تا چین من ! *** حوّا خودش آدم شد از آوارگی روی زمین اینگونه ارشادم نکن ، پیغمبر ِ بی دین من
