چون ستاره اي سوخته روز و شبم را فروغي نيست بگذار از پرتوي تو جلوه اي دوباره كنم چون غنچه اي نشكفته سربه خلوت خويش دارم بگذار، با نسيم تو گريبان پاره كنم تشنه ي عشقم به لب گشودنم، نيازي نيست بگذار، از زلالي چشمان تو نفسي تازه كنم
