این گونه که تومی روی بادمراخواهد برد برای کفش های جفت شده ام همان عطسه های تهران کافی ست چگونه باید رفت ازروزهای که مرا دریا شدی من از چشمان توبه معلوم شب رسیده ام اصلا لج ام رابرمی دارم گورپدر کبوتری که این همه مرا می نشینددردهان پنجره هیچ نشانی از تونمی خواهم رفتاررودهادرشعرم مرادرحتمادریاخواهند برد درازبه درازاین سطرهامی خوابم ودرسایه ی نوشته هایی که ننوشته ام خواب روزهای که نخوابیده ام راببینم حالاچندسطربالاتریاپایین تر فرقی ندارد به شکل یک واژه می نویسم ترا کناریک رزسرخ که خواهدروید درادامه ی این شعر اماباید برگرد م ازاین همه راهی که درتورفته ام تورفته یی می دانم امامن سالهاست درردپاهایت برف می نویسم
