شاید باختن یک نفس من به صورت تو عشق را در دلت قفس کند. شاید قلم موی بوم نقاشی ام بتواند صورت عشق نواز تو رانقاشی کند. ولی نه هیچ چیز دوای درد عشق من نیست! شاید گلبرگهای گل لاله آه و ناله مرا به آلاله ای به گوش تو برسانند. شاید در پس یک رویای شبانه صورت نگاه عشقت از عمق وجود خبر پیمان ابدیت من و تو را بدهد. ولی نه هیچ خوابی تصویر واقعی عشق من را نشان نمی دهد! در یک روز عزا خواهم گرفت و پیرهن سیاهی به تن می کنم و در گوشه ای جدا از غرورهای مردانه به عشق تو زاری می کنم. آن روز به بهانه دلداری دل بی نوایم دفترچه خاطرات باز می کنم و خاطرات خوش با تو بودن را تکرار می کنم. گرچه همه اینها بیهوده است (( وقتی تو پیشم نیستی! ))
