به یاد دوست افتادم شبی اندر خیال خویش به شمع و ماه و خورشید و چراغ دل فریب خویش وفا و مهر هستی و نگین تاج سرمستی عروس عشق می بردم برافکار نجیب خویش به یاد گلشن و باغ و هراسان لحظه های دل نشاندم تیر زلفانش به قلب خاطرات خویش در آن شب گشته بودم من ز بیداری به سرمستی چو در ویشی که از مستی نمی داند زبان خویش به وصلش هر چه کوشیدم نمی دارد دلم در عشق کز عشقش عالمی دارم به دنیای نهان خویش
