چهل قدم دورتر از رخوت من سینه سرخی تنها به روی بالاترین شاخه ی زمستانی مدتی ست در سکوت خویش به دوردست ها خیره مانده و بادیخ تکیه گاهش رامیلغزاند آفتاب درخشش خودرادرپشت ابر گم کرده منظره غرق کابوس است و خیال بیداری به سرش نیست لانه ی کلاغان قدیمی به روی اندام لاغر درخت متروک و بی ساکن رویشی سبز نوک زده از خاک تنبل مزرعه گربه ای غمگین چون لکه ای سیاه به شمارش معکوس نفس های باد مشغول است و همانجا چون مجسمه ساکن افق نگاه من همینجاست مزرعه خالی از تنهایی سینه سرخ و پر از غصه ی غمگین گربه ناپدید در ابر سپید به تماشای کابوس یخ زده میرود
