پاسخ : چند بند از منظومه - از منظومه جدايي- حميد مصدق (( 20 )) دوباره با من باش ! پناه خاطره ام - اي دو چشم روشن باش ! هنوز در شب من آن دو چشم روشن هست اگر چه فاصله ما ... - چگونه بتوان گفت ؟ - هنوز با من هست كجايي اي همه خوبي تو اي همه بخشش چه مهربان بودي - وقتي كه مهربان بودي چگونه نفس تو را در حصار خويش گرفت تو، اي كه سير در آفاق روح مي كردي چه شد چه شد كه سخن از شكست مي گويي تو، اي كه صحبت فتح الفتوح مي كردي
پاسخ : چند بند از منظومه - از منظومه جدايي- حميد مصدق (( درآمد )) تمام مزرعه از خوشه هاي گندم پر و هيچ دست تمنا دريغ سنبله ها را درو نخواهد كرد دروگران، همه پيش از درو درو شده اند
پاسخ : چند بند از منظومه - از منظومه جدايي- حميد مصدق (( 22 )) چه انتظار عظيمي نشسته در دل ما هميشه منتظريم و كسي نمي آيد صفا گمشده آيا بر اين زمين تهي مانده باز مي گردد ؟ اگر زمانه به اين گونه - پيشرفت اين است بي ترديد حصار كاغذي ذهن را ز هم نشكافت و خواهش من و تو نيم گامي از تب تن نيز دورتر نگذشت كه در حصار تمناي تن فرو مانديم و در كوير نفس سوز« من » فرو مانديم نه از حصار تن خويشتن برون گامي نه بر گسستن اين پاي بندها، دستي *** هميشه مي گفتم: « من و سكوت؟ محال است « سكوت، عين زوال است « سكوت، - يعني مرگ ! *** سكوت، نفس رضايت سكوت، عين قبول است سكوت، - كه در زمينه اشراق اتصال به حق - دراين زمانه نزول است . سكوت، يعني مرگ . *** كجاي اي انسان ؟ عصاره عصيان چگونه مسخ شدي با سكوت خو كردي تو اي فريده هر آفريده - بر تو چه رفت ؟ كز آفريده خود از خداي بي همتا به لابه مرگ مفاجاة آرزو كردي ؟
پاسخ : چند بند از منظومه - از منظومه جدايي- حميد مصدق (( 28 )) تو را هنوز اگر همتي به جا مانده ست سفر كنيم، سفر سفر ادامه بودن ز سينه زنگ كدورت زدودن است - آري سفر كنيم و نينديشيم اگر چه ترس در اين شب - كه از شبانه ترين است اگر چه با شب شومم - هميشه ترس قرين است سفر كنيم سفر در اين سياهي شب - اين شب پر از ترفند از اين هياكل ترس آفرين چه مي ترسي ؟ مترسكان سر خرمنند و با بادي چو بيد مي لرزند سفر به عزم گريز؟ - اين گمان مبر كه مرا سفر به عزم سبيز است سفر شكفتن آغاز و ترجمان شكوه است سفر به عزم رهايي ز خيل اندوه است سفر به عزم رسيدن به صبح هشياري ست سفر ابتداي بيداري ست سفر كنيم و ببينيم تمام مزرعه از خوشه هاي گندم پر و هيچ دست تمنا دريغ سنبله ها را درو نخواهد كرد درو گران همه پيش از درو - درو شده اند
پاسخ : چند بند از منظومه - از منظومه جدايي- حميد مصدق (( 29 )) چه سان به كوه دماوند بندها بگسست چه سان فرود آمد اساس سطوت بيداد را چه سان گسترد؟ چو برق آمد و چون رعد چه سان به خرمن آزادگان شرر انداخت چه پشته ها كه ز كشته ز كشته كوهي ساخت كجاست كاوه آهنگري كه برخيزد اسيريان ستم را ز بند برهاند و داد مردم بيداد ديده بستاند *** گسسته بند دماوند ديو خونخواري به جامه تزوير نقابش از رخ برگير دگر هراس مدار اين زمان ز جا برخيز ! كنون تو كاوه آهنگري، بجان بستيز و گرنه جان تو را او تباه خواهد كرد دوباره روي جهان را سياه خواهد كرد *** بدي و نيكي را رسيده گاه جدال و زمان پيكار است بكوش جان من - اين جنگ آخرين بار است *** كنون شما همه كاوه ها بپا خيزيد و با گسسته بند دماوند جمله بستيزيد كه تا براي هميشه تيشه ها بزنيد و قعر گور گذاريد - پيكر ضحاك نشان ظلم و ستم خفته به، به سينه خاك
پاسخ : چند بند از منظومه - از منظومه جدايي- حميد مصدق (( 34 )) ((به مهندس حسين زعفرانيان )) كسي به سوك نشست و در مصيبت آن روزهاي خوب گريست كسي نمي داند كه پشت پنجره آواز كيست مي آيد كه كيست مي خواند ***** كسي به سوك نشست كه سوكوار جواني ست سوكوار اميد و سوكوار گذشتن و برنگشتن هاست كسي نمي داند كه پشت پنجره رودي ست در سياهي شب ***** چرا نسيم چرا آن نسيم روح نواز ميان برگ درختان نمي وزد امشب؟ هميشه تنهائي در آستانه وحشت در آستانه تب كسي سراغ مرا از كسي نمي گيرد كه هستيم تنها در انعكاس صدايي ز دور مي آيد و در سياهي شبها رسوب خواهد كرد ***** هنوز مي گذرم نيمه هاي شب در شهر مگر كه لب بگشايد به خنده پنجره اي كجاست دست گشاينده ؟ خواب سنگين است ***** مرا به ياد بياور مرا ز ياد مبر كه انعكاس صدايم درون شب جاري ست كسي نمي داند كه در سياهي شب دشنه اي ست در پشتم كه در سياهي شب خنجري در كتفم ***** مرا نديدي - ديگر مرا نخواهي ديد كه پشت پنجره سرشار از سياهي شب كه پشت پنجره آواز ديگري جاري ست ***** ميان خلوت خاموشي شب دشمن بخوان به زمزمه آواز سكوت را بشكن چرا فراموشي ؟ چرا خاموشي ؟ ***** به گوش خويش مگر بشنويم اين آواز كه عاشقان قديمي دوباره مي خوانند مرا به نام ترا به نام كه نام نام من و توست عشق، آواز است مرا به نام بخوان - اين سكوت را بشكن چرا ؟ - كه زمزمه - از آيه هاي اعجاز است ***** دريغ و درد كه شرمنده ايم، شرمنده كه هست فرصت آواز و نيست خواننده
پاسخ : چند بند از منظومه - از منظومه جدايي- حميد مصدق (( 35 )) براي مردم مهربان كرماني و داريوش مجدزاده خانداني ******************** به راه بايد رفت و در نشستن به هر كه هر كجا هروقت از احتياط نبايد گذشت كه يك دقيقه غفلت بسا - كه حاصل آن سالهاي دربدري ست *** هميشه مي پرسم: - من و سرودن محتاط ؟ كنون به دوست - كه رخ را ز باده مي افروخت - حديث درد مگوييد كه بال شبپره در گرد شعله خواهد سوخت *** كنون به دوست بگوييد : « شراب را بردار « و در سكوت كويري در اين شب شفاف « به باغ پسته نگاهي ز روي رحمت كن *** به ياد روي كه اين جام باده را نوشي اگر كه پسته اين شهر خوب خندان است دهان دختر زيبا تهي ز دندان است كه هر شكسته دندان بهاي يك نان است شراب مي نوشي ؟ و مست مي نگري نقشهاي قالي را ؟ ميان پيچ و خم نقشهاي هر قالي چه روزهاي جواني ست خفته در تابوت شراب مي نوشي؟ به ياد روي كه ؟ رويي كه از دو ديده تهي ست ؟ به ياد چشم سياهي كه ديگرش هرگز - توان ديدن نيست ؟ *** بيا به شهر در آييم به شهر گشته نهان در ميان گرد و غبار به شهر هر شبش از آسمان در افشاني و روي گونه طفلان سرشك نوراني به شهر سر به گريباني و پريشاني *** كنون كه شهر دمادم به دست تاراج است تو جام را بگذار و تيشه را بردار چرا ؟ - كه ريشه اين رشد كرده زهر آگين به تيشه محتاج است
پاسخ : چند بند از منظومه - از منظومه جدايي- حميد مصدق (( 36 )) « به روانشاد؛ دكتر غلامحسين ساعدي » ******************** ببند غنچه صفت لب، زمانه خونريز است گل مراد چه جويي، سموم پائيز است سراب حسرت ايام، حاصل فرهاد شراب دلكش شيرين، به كام پرويز است لبم به جام و سركشم به جام مي لغزد تهي ز باده و از اشك جام لبريز است به هر كه مي نگرم غرق بدگمانيهاست ز هر كه مي شنوم، داستان پرهيز است ز لاله زار جهان بوي داغ مي آيد به جويبار دود خون، چه وحشت انگيز است هميشه كشور دارا خراب از اسكندر هماره ملكت جم زير چنگ چنگيز است از آنچه رفت به ما، هيچ جاي گفتن نيست چرا؟ كه در پس ديوار گوشها تيز است كدام نقطه دمي امن مي تواني زيست بهر كجا كه روي آسمان بلا خيز است چنان شكست زمانه پرم كه پندارم شكنجه هاي تو بر من محبت آميز است من و مضايقه از جان؟ تو آنچنان خوبي كه پيش پاي تو جان « حميد» ناچيز است
