(( درآمد )) چگونه باز به ماتم نشست خانه ما هزار نفرين باد به دستهاي پليدي كه سنگ تفرقه افكند در ميانه ما
پاسخ : چند بند از منظومه - از منظومه جدايي- حميد مصدق (( 1 )) ((به دكتر سيمين دانشور )) من آفتاب درخشان و ماه تابان را بهين طراوت سرسبزي بهاران را زلال زمزمه روشنان باران را - درود خواهم گفت صفاي باغ و چمن دشت و كوهساران را، و من - چو ساقه نورسته باز خواهم ُرست و در تمامي اشياء پاك تجريدي وجود گمشده اي را دوباره خواهم جست
پاسخ : چند بند از منظومه - از منظومه جدايي- حميد مصدق (( 4 )) كوير تشنه باران است (( حميد )) - تشنه خوبي به من محبت كن ! كه ابر رحمت اگر در كوير مي باريد به جاي خار بيابان - بنفشه مي روئيد و بوي پونه وحشي به دشت بر مي خاست چرا هراس ؟ چراشك ؟ بيا كه من - بي تو درخت خشك كويرم كه برگ و بارم نيست اميد بارش باران نو بهارم نيست
پاسخ : چند بند از منظومه - از منظومه جدايي- حميد مصدق (( 6 )) « به سيمين بهبهاني » چرا نمي گويند كه آن كشيده سر از شرق - آن بلند اندام سياه جامه به تن، دلبر دلير، آن شير نويد روز ده، - آن شب شكاف با تدبير ز شاهراه كدامين ديار مي آيد و نور صبح طراوت بر اين شب تاريك چه وقت مي تابد ؟ در انتظار اميدم، در انتظاراميد طلوع پاك فلق را، چه وقت آيا من به چشم - غوطه ورم در سرشك - خواهم ديد ؟ *** بيا كه ديده من به جستجوي تو گر از دري شده نوميد گمان مدار كه هرگز - دري دگر زده است سپيده گر نزده سر، بيا بلند اندام كه از سياهي چشمم سپيده سر زده است
پاسخ : چند بند از منظومه - از منظومه جدايي- حميد مصدق (( 7 )) سرود سبز علفها نسيم سرد سحرگاه صفاي صبح بهاران ميان برگ درختان و خاك و نم نم باران - و عطر پاك خاك و عطر خاك رها روي شاخه نمناك و قطره قطره باران بود به روي گونه من - خيس بودم از باران - كه مي شكفت گل صداقت صبح از ميان نيزاران تمام باغ و فضا سبز - دست و دريا سبز *** در آن دقايق غربت - ميان بيم و اميد حرير صبح مرا لحظه لحظه مي پوشيد در آن تجلي روح نگاه مي كردم به آن گذشته دردآلود به آن گذشته خوش آغاز به آن گذشته بد فرجام به قلب سنگي آن مرمر بلند اندام *** زلال زمزمه از چشمه لبم روييد صفاي باطن من در ميان زمزمه بود صداي بارش باران كه نرم مي باريد و در طراوت هر قطره قطره باران در آن تلالؤ سبزينه در علفزاران فروغ طلعت صبح آن طلوع صادق را ستايشي كردم *** رها نسيم سبك سير سبزه زاران بود زلال زمزمه ها بود و سپيده بود و نرم باران بود سپيده بود و من و ياد با تو بودنها سپيده چون تو گل تارَكِ بهاران بود
پاسخ : چند بند از منظومه - از منظومه جدايي- حميد مصدق (( 9 )) چه روزهايي خوب كه در من و تو گل آفتاب مي روييد به شهر شهره شعرو شراب مي رفتيم به كهكشان پر از آفتاب مي رفتيم قلندرانه - گريبان دريده تا دامن به آستانه « حافظ» - خراب مي رفتيم *** و چشمهاي تو با من هميشه مي گفتند : (( رها شو از تن خاكي (( از اين خيال كه در خيل خوابها داري (( مرا به خواب مبين (( بيا به خانه من، - خوب من - به بيداري !)) به اين فسانه شيرين به خواب مي رفتيم و چشمهاي سياهت سكوت مي آموخت . ز چشمهاي سياهت هميشه مي خواندم به قدر ريگ بيابان دروغ مي گويي درون آن برهوت اين من و تو « ما » مبهوت فريب خورده به سوي سراب مي رفتيم
پاسخ : چند بند از منظومه - از منظومه جدايي- حميد مصدق (( 12 )) تو مثل چشمه نوشين كوهساراني تن مثل قطره باران نو بهاراني تو روح باراني *** شراب نور كجاست ؟ كه اين من نوميد چنين مي انديشم كه جلوه هاي سحر را به خواب خواهم ديد و آرزوي صفا را به خاك خواهم برد هميشه پشت حصار سكوت، مي ترسم تو اي گريخته از من! حصار خلوتت تنهائي مرا بشكن *** زلال و پاك،چنان قطره هاي باران شو بيا و عشق بورز به روشنائي خورشيد شرق - عشق بورز و مثل قطره باران نثار ياران شو چرا به آينه بايد پناه برد، - چرا ؟ درون آينه ذهن من تويي برجا چگونه ابر كدورت مرا فرو پوشاند چگونه باور من - در فضا معلق ماند *** چگونه باز به ماتم نشست خانه ما هزار نفرين باد به دستهاي پليدي كه سنگ تفرقه افكند در ميانه ما *** دوباره با تو نشستن - دوباره آزادي ؟ مگر به خواب ببينم، - شبي بدين شادي *** شراب نور گجا ؟ - تشنه صبور كجا ؟
پاسخ : چند بند از منظومه - از منظومه جدايي- حميد مصدق (( 15 )) براي او كه آرزو مي كردم خواننده شعرم باشد « راستي شعر مرا مي خواند ؟ » ************************ اگر تو باز نگردي قناريان قفس، قاريان غمگين را كه آب خواهد داد كه دانه خواهد داد ؟ *** اگر تو بازنگردي بهار رفته، - در اين دشت بر نمي گردد به روي شاخه گل، غنچه اي نمي خندد و آن درخت خزان ديده تور سبزش را به سر نمي بندد *** اگر تو باز نگردي كبوتران محبت را شهاب ثاقب دستان مرگ خواهد زد شكوفه هاي درختان باغ حيران را تگرگ خواهد زد *** اگر تو بازنگردي به طفل ساده خواهر كه نام خوب تو را ز نام مادر خود بيشتر صدا زده است چگونه با چه زباني به او توانم گفت كه برنمي گردي و او كه روي تو هرگز نديده در عمرش، دگر براي هميشه تو را نخواهد ديد و نام خوب تن در ذهن كودك معصوم تصوري ست هميشه، - هميشه بي تصوير - هميشه بي تعبير *** اگر تو بازنگردي نهالهاي جوان اسير گلدان را كدام دست نوازشگر آب خواهد داد چه كس به جاي تو آن پرده هاي توري را به پشت پنجره ها پيچ و تاب خواهد داد *** اگر تو بازنگردي اميد آمدنت را به گور خواهم برد و كي نمي داند كه در فراق تو ديگر چگونه خواهم زيست چگونه خواهم مرد
پاسخ : چند بند از منظومه - از منظومه جدايي- حميد مصدق (( 16 )) تو ناز مثل قناري تو پاك مثل پرستو تو مثل بَدبَده خوبي براي من تو هميشه، - هميشه محبوبي تو مثل خورشيدي كه شرق شب زده را - غرق نور خواهي كرد تو مثل معجزه - در وقت ياس و نوميدي - ظهور خواهي كرد پناهسايه آسايشي پناهم ده درون خلوت امن و اميد راهم ده
پاسخ : چند بند از منظومه - از منظومه جدايي- حميد مصدق (( 19 )) در آن شبي كه براي هميشه مي رفتي در آن شب پيوند طنين خنده من سقف خانه را برداشت « كدام ترس تو را اين چنين عجولانه « به دام بسته تسليم تن - فرو غلتاند ؟! *** و خنده ها نه مقطع - كه آبشاري بود و خنده ؟! خنده نه، قهقاه گريه واري بود كه چشمهاي مرا در زلال اشك نشاند و من به آن كسي كز انهدام درختان باغ مي آمد سلام مي كردم . سلام مضطربم در هوا معلق ماند و چشمهاي مرا در زلال اشك نشاند
