قلبم را میفشارم تا چکه های خون گره خورده ی سالهای بیکسی شریانهایم را رهاکنند. آی انسانها ! چگونه گویم که من تکه ای از پازل گمشده هستم. آی انسانها ! چگونه گویم که من آهی از چشم های خسته هستم. آی انسان ها ! چگونه گویم که من خاکستری برباد رفته هستم. آی انسانها! چگونه گویم من مصرعی نا تمام ازیک غزل شکست خورده هستم. غزلی عاشقانه که انجامش باتوست، وپایانش منم که هنوز هم سربه ناکجا آباد برده ام .
