روزگارى که بستنى با شکلات به گرانى امروز نبود، پسر ١٠ ساله‌اى وارد قهوه فروشى هتلى شد و پشت میزى نشست. خدمتکار براى سفارش گرفتن سراغش رفت. پسر پرسید: بستنى با شکلات چند است؟ [FONT=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif]خدمتکار گفت: ۵٠ سنت [/FONT] [FONT=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif]پسر کوچک دستش را در جیبش کرد، تمام پول خردهایش را در آورد و شمرد. بعد پرسید: بستنى خالى چند است؟ [/FONT] [FONT=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif]خدمتکار با توجه به این که تمام میزها پر شده بود و عده‌اى بیرون قهوه فروشى منتظر خالى شدن میز ایستاده بودند، با بی‌حوصلگى گفت : ٣۵ سنت [/FONT] [FONT=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif]پسر دوباره سکه‌هایش را شمرد و گفت: [/FONT] [FONT=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif] براى من یک بستنى بیاورید. [/FONT] [FONT=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif]خدمتکار یک بستنى آورد و صورت‌حساب را نیز روى میز گذاشت و رفت. پسر بستنى را تمام کرد، صورت‌حساب را برداشت و پولش را به صندوق‌دار پرداخت کرد و رفت. هنگامى که خدمتکار براى تمیز کردن میز رفت، گریه‌اش گرفت. پسر بچه روى میز در کنار بشقاب خالى، ١۵ سنت براى او انعام گذاشته بود [/FONT] [FONT=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif]یعنى او با پول‌هایش می‌توانست بستنى با شکلات بخورد امّا چون پولى براى انعام دادن برایش باقى نمی‌ماند، این کار را نکرده بود و بستنى خالى خورده بود!![/FONT]
