گفت و گو با اصغر سمسارزاده ، بازيگر سريال چهارچرخ

به نقش‌هاي طنز عادت كرده‌ام
جام جم آنلاين: سال‌هاست كه بازي مي‌كند. 16 ساله بوده كه وارد حرفه بازيگري شده است. نسل‌هاي مختلف از او خاطره دارند. اصغر سمسارزاده را اين سال‌ها بيشتر در كارهاي طنز تئاتر و راديو ديده‌ايم.

مي‌گويد خيلي اتفاقي وارد دنياي طنز شدم و از اين اتفاق بسيار خوشحالم. او پس از سال‌ها با بازي در سريال چهارچرخ به تلويزيون بازگشت ، اگرچه نقش قره‌گزلو در اين سريال چندان باب ميلش نبوده است. به هر حال به بهانه حضورش در اين سريال با او به گفت‌وگو نشستيم.
آقاي سمسارزاده چند سال است كه در زمينه بازيگري فعاليت مي‌كنيد؟
من 70 سال دارم و از 16 سالگي هم وارد اين حرفه شده‌ام. حالا خودتان پيدا كنيد پرتقال‌فروش را.
آيا هنوز هم با عشق كار مي‌كنيد يا ديگر اين حرفه برايتان عادت شده است؟
خير. هنوز هم با عشق كار مي‌كنم و هر روز هم مشتاق‌تر مي‌شوم. چون دنياي هنر آنقدر وسيع است كه هر چه بيشتر جلو بروي، به عمق بيشتري دست پيدا مي‌كني. به هر حال هيچ گاه از سر عادت كار نكرده‌ام و اگر روزي اين احساس به من دست بدهد، قطعا مرگ هنري‌ام فرا رسيده است.
پيش از انقلاب شما كارتان را با بازي در سريال‌هاي تلويزيوني آغاز كرديد، اما امروز بيشتر شما را به عنوان يك بازيگر تئاتر مي‌شناسند تا يك بازيگر تلويزيون. چرا؟
بله من با بازي در سريال‌هايي چون پهلوانان، آدم و حوا، روزهاي خوش تيمارستان و... معروف شدم و در ادامه به صحنه تئاتر سوق پيدا كردم. شايد چون در سينما و تلويزيون فضا برايم محدودتر بود و نقش‌ها آن طور كه بايد دلخواهم نبودند.
خب، در اين مدت دلتنگ تلويزيون نبوديد؟
چرا. خيلي زياد، ولي متاسفانه بخت با من يار نبود و نتوانستم طي اين سال‌ها در اين رسانه فعاليت كنم.
خب، برويم سراغ چهارچرخ. چه شد كه در اين سريال بازي كرديد؟
از طرف اصغر نعيمي كه كارگردان ابتدايي اين سريال بود براي بازي در اين كار دعوت شدم. او متن‌ها را در اختيار من قرار داد و گفت كه دوست دارد من در اين سريال حضور داشته باشم. بعد هم با تهيه‌كننده صحبت كردم و پس از خواندن متن‌ها هم پذيرفتم كه در اين كار بازي كنم.
نقش‌تان را دوست داشتيد؟
اگر راستش را بخواهيد خير. چون اين نقش آن چيزي نبود كه ما در ابتدا در موردش صحبت كرده بوديم. پس از رفتن اصغر نعيمي و تغيير كارگردان، نقش من هم كمرنگ‌تر شد و آن طور كه بايد به آن توجهي نشد و در ادامه اين نقش بلاتكليف ماند.
خب شما اعتراضي به اين موضوع نكرديد؟
خير. البته من بايد اعتراضم را همان موقعي كه اصغر نعيمي رفت و جواد مزدآبادي به جاي او آمد، مي‌كردم اما به لحاظ حرفه‌اي درست نبود كه كارم را نيمه‌كاره رها كنم، اما به هر حال متاسفم كه نقش قره‌گزلو به معناي واقعي قلع و قمع شد.
ارتباط‌تان با ساير بازيگران چطور بود؟ به هر حال شما پس از سال‌ها دوباره اين فضا را تجربه مي‌كرديد؟
ارتباطم با بازيگران خوب بود. آنها همكاران من بودند و خيلي راحت‌تر توانستم با تك‌تك آنها همبازي شوم. بخصوص حميد لولايي و مريم اميرجلالي كه بازيگراني بسيار حرفه‌اي بودند.
با توجه به اين كه سال‌هاست در زمينه تئاتر آن هم در ژانر طنز فعاليت مي‌كنيد چقدر از بداهه‌گويي براي ارائه بهتر نقش‌تان استفاده كرديد؟
ما اصلا اجازه اين كار را نداشتيم. در صورتي كه اساس كار طنز بداهه‌گويي است. چون بعضي چيزها در لحظه اتفاق مي‌افتد و به ذهن بازيگر مي‌رسد. به هر حال ما طبق فيلمنامه رفتار مي‌كرديم. البته متن‌ها هم بسيار خوب نوشته شده بودند و كمبودي در اين زمينه احساس نمي‌كرديم.
فكر مي‌كنيد مخاطب توانسته با اين مجموعه ارتباط برقرار كند؟
من با عكس‌العمل‌هاي خوبي روبه‌رو بودم، اما بهتر بود كه اين سريال در ايام نوروز پخش مي‌شد چون خيلي‌ها سركار هستند و نمي‌توانند اين سريال را دنبال كنند. به نظرم زماني كه براي پخش اين سريال در نظر گرفته شده، ضربه بزرگي به اين كار وارد كرده است.
شما پس از سال‌ها به واسطه بازي در نقش قره‌گزلو و سريال چهارچرخ به تلويزيون بازگشتيد. فكر مي‌كنيد اين نقش و كلا خود كار بتواند مسير تازه‌اي را براي شما باز كند؟
اميدوارم. البته متاسفم كه اين نقش آن طور كه بايد پرداخت نشد ولي در همين حد هم خدا را شكر و مطمئنم در آينده اتفاقات بهتري برايم خواهد افتاد.
بازي روي صحنه تئاتر برايتان جذاب‌تر است يا مقابل دوربين؟
من تئاتر را با هيچ چيزي عوض نمي‌كنم. چون نقش تماشاگر و زنده بودن كار به من انرژي زيادي مي‌بخشد كه بسيار دلپذير است. ضمن اين كه بازي در تئاتر كار هر كسي نيست.
در مورد تلويزيون چطور؟ چقدر مخاطبان اين رسانه برايتان مهم‌اند؟
كار در تلويزيون را هم دوست دارم چون يك رسانه مردمي است و بهتر است بگويم خودماني. من براي عام كار مي‌كنم و نه خاص. به همين دليل هر رسانه‌اي كه مرا به مردم وصل كند فعاليت در آن برايم شيرين‌تر است.
چرا طي اين سال‌ها بيشتر در زمينه طنز فعاليت كرديد. فكر نمي‌كنيد از اين نظر خودتان را محدود كرده‌ايد؟

سمسارزاده: من در ابتدا اصلا هنرپيشه طنز نبودم و بيشتر كارهايم جدي بود و كاملا بر حسب اتفاق وارد كارهاي طنز شدم. البته از اين مساله ناراضي نيستم و خوشحالم كه توانسته‌ام مخاطبانم را به خنده مهمان كنم​

اتفاقا من در ابتدا اصلا هنرپيشه طنز نبودم و بيشتر كارهايم جدي بود و كاملا بر حسب اتفاق وارد كارهاي طنز شدم. البته از اين مساله ناراضي نيستم و خوشحالم كه توانسته‌ام مخاطبانم را به خنده مهمان كنم. اما خيلي‌ها معتقدند كه اساسا فيزيك و صداي شما چندان به درد اين كار نمي‌خورد؟
بله. اوايل خودم هم به اين موضوع فكر مي‌كردم، اما خوشبختانه توانستم راهم را در اين زمينه پيدا كنم و خدا را شكر تا حد زيادي هم موفق شده‌ام.
نمي‌خواهيد خودتان را در نقش‌هاي جدي‌تر محك بزنيد؟
چرا. اگر فرصتش برايم فراهم شود حتما اين كار را خواهم كرد.
باز هم در تلويزيون بازي خواهيد كرد‌؟
بله، اما اين بار كمي بيشتر وسواس به خرج مي‌دهم و بسادگي جواب مثبت نمي‌دهم چون كار در تلويزيون شوخي نيست و تو در برابر ميليون‌ها آدم بازي مي‌كني و طبيعتا مورد قضاوت قرار مي‌گيري. بنابراين اين بار حواسم را بيشتر جمع خواهم كرد.
اگر در يك سريال 90 شبي پيشنهاد بازي شود مي‌پذيريد؟
بستگي به نقش دارد. اگر به درد بخور باشد مي‌پذيرم ولي اگر حالت فانتزي داشته باشد، خير، نمي‌پذيرم.
قصه سريال‌ چهار چرخ را چقدر دوست داشتيد؟
به نظرم قصه خوبي بود. چون اشاره‌اي داشت به مشكلات جامعه و قشر متوسط آن. ضمن اين كه خيلي فضايي فانتزي نداشت و شخصيت‌ها كاملا قابل باور بودند.
آقاي سمسارزاده به عنوان يك بازيگر به اين سطح رسيده‌ايد كه آن دانش كسب شده در شما نهادينه شود و بدون اين كه تلاش كنيد وقت بازي خودش را بيرون بريزد؟
اگر منظور از تلاش عرق‌ريزان باشد بايد يك جور به آن توجه كرد و اگر به معناي معطوف كردن همه وجود به يك نقطه است بايد طور ديگري درباره آن حرف زد. من فكر مي‌كنم لازمه كار هر انساني در هر حرفه‌اي اين است كه چنين توجهي داشته باشد. كاري كه بدون اين توجه، شوق و نگرش صورت بگيرد، اصلا كار نيست، يك اتفاق غيرارادي است. به نظر من بازيگري در والاترين شكلش به نمايش گذاشتن تكه‌اي از زندگي يك انسان است، بدون اين كه اين نمايش به صرف فعل نمايش انجام شود.
اگر قرار باشد من 30 سال در همه آكادمي‌هاي دنيا تحصيل كنم و بعد كه مي‌روم جلوي دوربين مرتب به آموخته‌هايم فكر كنم تا بازي‌ام جلوه خاصي كند به نظرم بازي نكرده‌ام بلكه عرض اندام كرده‌ام.
چقدر لحظاتي را كه بازي مي‌كنيد، زندگي مي‌كنيد؟
همه لحظه‌هايي را كه بازي مي‌كنم دارم زندگي مي‌كنم. چون اگر زندگي در بازي‌‌ام جريان نداشته باشم، ديگر نقشم و خودم جلوه‌اي نخواهند داشت و تصنعي خواهد بود.
در طي اين سال‌ها مخاطبان‌تان را چگونه شناخته‌ايد؟
آنها سلايق مختلفي دارند و راضي نگه‌داشتن تمامي آنها كار بسيار دشواري است اما آنها در عين حال كه سختگير هستند، بسيار مهربان و همراهند و بزرگ‌ترين منتقدان كارهايم بوده‌اند كه از اين نظر برايم ارزش زيادي دارند. باور كنيد گاهي اوقات بچه‌هاي 7، 8 ساله مي‌آيند و در مورد كارهايم با من حرف مي‌زنند و نظراتشان را در ميان مي‌گذارند.
طنز اين روزها، با طنز آن سال‌ها چقدر فرق دارد؟
خيلي زياد. در آن سال‌ها مردم راحت‌تر مي‌خنديدند. اصلا دنبال بهانه بودند كه بخندند، اما طنز اين روزها سخت‌تر است چون مخاطب به هر قيمت نمي‌خندد يا حوصله‌اش را ندارد يا خنده‌اش نمي‌گيرد. بنابراين بازي در كارهاي طنز اين روزها مشكل‌تر است.
به كدام يك از نقش‌هايتان تعلق خاطر بيشتري داريد؟
به نقشي كه در سريال مرادبرقي داشتم. چون به واسطه اين نقش مسير زندگي‌ام عوض شد و مخاطب هم هميشه اين نقش را به خاطر دارد.
آقاي سمسارزاده، امكانات سينما و تلويزيون را بهتر از تئاتر نمي‌بينيد؟
چرا، در تئاتر شرايط كار دشوارتر از تلويزيون است. هم از لحاظ فيزيكي و مكاني و هم از لحاظ پشتيباني‌هاي مالي و مادي. تئاتر ما هنوز به امكانات زيادي نياز دارد، اما عشقي كه در تئاتر وجود دارد در تصوير نيست. تئاتر خانه اول همه بازيگران دل‌خسته اين كار است و بازي در آن باعث تولد دوباره آدمي مي‌شود.
آيا هنوز هم به تجربه‌هاي تازه‌تر آن هم پس از پنجاه‌ و اندي سال در اين زمينه علاقه داريد؟
بله. چون هر چه بيشتر جلو مي‌روم مشتاق‌تر مي‌شوم و دوست دارم كارهاي تازه‌تري انجام دهم، البته اگر فرصتش را به من بدهند.
به تازگي پيشنهاد بازي در سينما يا تلويزيون داشته‌‌ايد؟
بله. قرار است در يك كار سينمايي كه فضايي طنزگونه دارد ايفاي نقش كنم ولي چون هنوز قرارداد نبسته‌ام اسم آن را نمي‌توانم بگويم.
باز هم طنز... چرا؟
چون حالا هم خودم به اين ژانر عادت كرده‌ام و هم مخاطبانم مرا در كارهاي طنز بيشتر مي‌پسندند.