شکل ِ ترازوست که مشکل شده باز قلم در نفَس ِ ضد ِ حال، رفته در این جوهر ِ قال و مقال ، کتف مرا نیست خدایا دو بال ، بسته چرا پنجره ی روزگار؟ بسته چرا روزنه ی آسمان، لقمه ی نان ،خشک تر از استخوان، حاشیه ی شهر از این مردمان ، پر شده اما من و ما را چه کار؟ ربط به ما هیچ ندارد نگو، پنجره ای بسته اگر روبرو، یخ زده تا شعر سخن در گلو، شاعر ِ بدبخت نشد شاملو قِل قِلی و گرد همه توپ ها، روی زمین ، روی مدار ِ هوا، بازی ما خاکی و بی ادعا ، آنطرف ِ خاک ، گل و سبزه زار شکل ترازو ست که مشکل شده، پای قلم یک سره در گِل شده ، اصل ِ مدارک همه باطل شده، شربت ما زهر ِ حَلاحِل شده این قلم ِ سوخته را بشکنی؟ ، پنجره ی دوخته را بشکنی؟ شیشه ی افروخته را بشکنی؟ ، جان به لبت آمده از انتظار؟؟؟ جان به لبت آمده ؟چاهی بزن، مرد تکانی بده راهی بزن در شب تاریک پگاهی بزن ، دست ِ دعا گاه به گاهی بزن شخم بزن مزرع ِ خشکیده را، زنده کن این مرده ی پوسیده را داد بکش آدم ِ خوابیده را ، وقت تلاش است و کمی افتخار
