پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق رخصت آواز بال و پر ريخته مرغم به قفس تا گشايم پر و بال پر پروازم نيست تا بگويم كه در اين تنگ قفس چه به مرغان چمن مي گذرد رخصت آوازم نيست
پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق در كنار زنده رود دركوههاي مغرب خورشيد تفته بود باريده بود باراني ابري كه رفته بود هنگامه جنون بود از انعكاس شعله خورشيد در غروب زاينده رود غرق به خون بود در بيشه هاي آن طرف رود نجواي با د و بيد وز لابلاي برگ چناران دير سال جز نيزه هاي نور نمي تابد و سوت كارخانه يعني كه وقت كار شبانه آغازمي شود آنجا كه رنج هست ولي دسترنج نيست اينجا من اين نشسته سر به گردان اين رود اين يهودي سرگردان با من چه قصه ها پر غصه قصه ها از كوه، دشت قريه تا شهر باستاني وز مردم نجيب سپاهاني گويد چه دستهاي غرقه به خوني را اين رود شسته است من با دل شكسته آئينه به گرد نشسته هنوز هم گستردگي بستراين رود خسته را تا دور دست بيشه آن سوي رود مي بينم خواهد زدود، رود، آيا غبار از دل غمگينم رود آئينه تمام نمايي ز زندگي ست وقتي كه آب تا دل مرداب مي رود يعني به گاو خوني ديگر براي هميشه در خواب ميرود از شاهراه پل از كارخانه كارگران مي آيند با چرخهايشان همه دلمرده وپكر چونان كه فوج فوج كبوتر با لهجه هاي شيرين شيرين تر از شكر با طعنه هاي تلخ با طعن جانشكر با حرفهايشان كه « چه رنجي بود با طعنه هايشان كه « چه گنجي داشت؟ *** خورشيد خفته است و شب آغاز مي شود دكان مي فروشي پل باز ميشود
پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق مرگ شهزاده پشت شهزاده قاجار شكست چون سر ميز به اجبار نشست سند صلح به امضاي تزار و قاجار گشت مكتوب و سر ايران را هيفده شهر، بهين شهرستان را به يك امضا ز تن مام وطن بركندند شاهزاده سوي شاه با دل و جان پريشان آمد سوي تهران آمد حيرتش گشت فزون شور و غوغايي ديد همه جا جشن و چراغاني بود سخن از فتحي ايراني بود شاه قاجار نشسته بر تخت شاعران وقاد - يا نه - جمله قواد فتحنامه به كف از فتح سخن مي گفتند تهنيتها به شه و مام وطن مي گفتند دل شهزاده شكست صبحگاهان از غم ديده بر دنيا بست
پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق ايمان به بازگشت محبوب خوب من من عازم نبردم گفتي وداع ؟ هرگز دشمن وداع آخر خود را بايست كرده باشد من از نبرد پيش تو برمي گردم .
پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق ياد نامه شهيدان رنج بسيار برده ايم از جنگ رنجهاي بي ثمر نمي گردند مي رسد روزهاي بهروزي ديگر از اين بتر نمي گردند داغ بسيار هست بر دلها داغها بيشتر نمي گردند مي رسد روزهاي پر شوري شورهايي كه شر نمي گردند ليكن افسوس كاين شهيدانند رفتگاني كه برنمي گردند
پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق مثنوي *** بعد از آن طوفان و آن سيلابها كم كم آرامش گرفتند آبها غير از آن قومي كه شد كشتي نشين شد تهي از آدمي روي زمين عاقبت كشتي به ساحل در نشست نوح با ياران خويش از ورطه رست زندگي بالندگي از سر گرفت زندگاني جلوه اي ديگر گرفت بگذرد تا زندگاني بر مراد زندگان، هر كس پي كاري فتاد خاك شد گل، گل چو خشت خام شد خشت روي خشت، پي تا بام شد نوح را هم اوفتادش كار گل كار گل را برگزيد از جان و دل ساخت از گل كوزه هائي چند نوح داشت با آن كوزه ها پيوند نوح تا كه روزي يك مَلك با احترام نوح را آورد از حق اين پيام: گفت : بايد كوزه ها را بشكني ! نوح در پاسخ هراسان گفت : ني كوزه ها را ساختم با دست خويش بشكنم گر كوزه دل گردد پريش نيشتر گر كس به قلبم برزند نيكتر تا كوزه ها را بشكند *** بار ديگر آن ملك آمد فرود در سراي نوح، گفت او را درود ! گفت : حق گفتت، كه اي نوح نبي چون تو جنبادي به سوي ما لبي خواستي تا شويم از اين چرخ پير منكران را از صغير و از كبير من فرستادم بسي توفان و سيل بندگان را غرق كردم، خيل خيل خواستم چون بشكني كوزه ي گلت كوزه بشكستن بسي شد مشكلت ؟ پس چه سان بي اعتنا بر جان خلق خواستي تا بركنم بنيان خلق ؟ خود جهان از زندگان آكندمي پس چو گفتي بيخشان بركندمي آن كه خود يك كوزه را مشكل شكست اين چنين آسان جهاني دل شكست ؟ آن كه را انديشه اي همچون تو نيست نيست در روي زمينش حق زيست ؟ *** نوح گريان سوي كوزه برد دست كوزه ها بر سنگ، ني، بر سر شكست
پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق غزلواره اين عشق ماندني اين شعر بودني اين لحظه هاي با تو نشستن سرودني ست اين لحظه هاي ناب در لحظه هاي بي خودي و مستي شعر بلند حافظ از تو شنودني ست اين سر - نه مست باده، اين سر كه مست مست دو چشم سياه توست اينك به خاك پاي تو مي سايم كاين سر به خاك پاي تو با شوق سودني ست تنها تو را ستودمت كه بدانند مردمان محبوب من به سان خدايان ستودني ست من پاكباز عاشقم از عاشقان تو با مرگم آزماي با مرگ اگر كه شيوه تو آزمودني ست اين تيره روزگار در پرده غبار دلم را فرو گرفت تنها به خنده يا به شكر خنده هاي تو گرد و غبار از دل تنگم زدودني ست در روزگار هر كه ندزديد مفت باخت من نيز مي ربايم اما چه ؟ - بوسه، بوسه از آن لب ربودني ست تنها تويي كه بود و نمودت يگانه بود غير از تو، هر كه بود هر آنچه نمود نيست بگشاي در به روي من و عهد وعشق بند كاين عهد بستني - اين در گشودني ست اين شعر خواندني اين عشق ماندني اين شور بودني ست اين لحظه هاي پر شور اين لحظه هاي ناب اين لحظه هاي با تو نشستن - سرودني ست
پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق حسادت مگر آن خوشه گندم مگر سنبل مگر نسرين تو را ديدند. كه سر خم كرده خنديدند. مگر بستان شميم گيسوانت را چو آب چشمه ساران روان نوشيد مگر گلهاي سرخ باغ ريگ آباد در عطر تن تو غوطه ور گشتند كه سرنشناس و پانشناس از خود بي خبر گشتند مگر دست سپيد تو تن سبز چناران بلند باغ حيدر را نوازش كرد كه مي شنگند و مي رقصند و مي خندند مگر ناگاه نسيم سرد گستاخ از سر زلفت ... چه مي گويي ؟ تو و انكار ؟ تو را بر اين وقاحت ها كه عادت داد ؟ صداي بوسه را حتي درخت تاك قد خم كرده بستان شهادت داد مگر ديوار حاشا تا كجا، - تا چند ؟ خدا داند كه شايد خاك اين بستان هزاران صد هزاران بوسه بر پاي تو ... - ديگر اختيارم نيست توانم نيست تابم نيست به خود مي پيچم از اين رشك - اما خنده بر لب با تو گويم: - اضطرابم نيست . مگر ديگر من و اين خاك، - واي از من چناران بلند باغ حيدر را تبر باران من در خاك خواهد كرد نسيم صبحگاهي جان ز دست من نخواهد برد ترحم كن، نه بر من بر چناران بلند باغ حيدر بر نسيم صبح شفاعت كن به پيش خشم، اين خشم خروشان كه در چشم است به پيش قله آتشفشان درد شفاعت كن كه كوه خشم من با بوسه تو ذوب مي گردد
پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق رهايي بر آستانه در گردِ مرگ مي باريد از آسمان شبزده در شب تگرگ مي باريد و از تمام درختان بيد با وزش باد برگ مي باريد كه آن تناور تاريخ تا بهاران رفت به جاودان پيوست و بازوان بلندش كه نام نامي او را هميشه با خود داشت به جان جان پيوست به بيكران پيوست
پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق پيراستن غريو باد هياهوگر - به باغها پيچيد و كوچه باغ پر از برگهاي زرد سرگردان شد و خاك باغ در انبوه برگهاي خزان ديده - محو گشت - پنهان شد و باد برگ درختان باغ را پير است درخت عريان شد
