مجموعه اشعار حميد مصدق

افسانه مردم

ديدم او را آه بعد از بيست سال​

گفتم : اين خود اوست، يا نه، ديگري ست​

چيزكي از او در بود و نبود​

گفتم : اين زن اوست ؟ يعني آن پري ست ؟​

​

هر دو تن دزديده و حيران نگاه ​

سوي هم كرديم و حيرانتر شديم​

هر دو شايد با گذشت روزگار​

در كف باد خزان پرپر شديم​

​

از فروشنده كتابي را خريد​

بعد از آن اهنگ رفتن ساز كرد​

خواست تا بيرون رود بي اعتنا​

دست من بود در را برايش باز كرد​

​

عمر من بود او كه از پيشم گذشت ​

رفت و در انبوه مردم گم شد او​

باز هم مضمون شعري تازه گشت ​

باز هم افسانه مردم شد او ​

 

پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق

از اينجا تا مصيبت

به شادروان مهدي اخوان ثالث »​

**********​

گلي جان سفره دل را​

برايت پهن خواهم كرد​

گلي جان وحشت از سنگ است و سنگ انداز​

و گرنه من برايت شعرهاي ناب خواهم خواند​

​

در اينجا وقت گل گفتن​

زمان گل شنفتن نيست​

نهان در آستين همسخن ماري​

درون هر سخن خاري ست​

​

گلي جان در شگفتم از تو و اين پاكي روشن​

شگفتي نيست ؟​

كه نيلوفر چنين شاداب در مرداب مي رويد ؟​

​

از اينجا تا مصيبت راه دوري نيست​

از اينجا تا مصيبت سنگ سنگش ​

- قصه تلخ جدائي ها​

سر هر رهگذرش مرگ عشق و آشنايي هاست​

از اينجا تا حديث مهرباني راه دشواري ست​

بيابان تا بيابانش پر از درد است​

*** ​

مرا سنگ صبوري نيست​

گلي جان با توام​

سنگ صبورم باش!​

شبم را روشنائي بخش ​

گلي، درياي نورم باش !​

 

پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق

خود شكن

اين مرد خود پرست ​

اين ديو، اين رها شده از بند​

مست مست​

استاده روبه روي من و ​

خيره در منست​

***​

گفتم به خويشتن​

آيا توان رستنم از اين نگاه هست ؟​

مشتي زدم به سينه او،​

ناگهان دريغ​

آئينه تمام قد روبه رو شكست ​

 

پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق

نقش

آسمان سربي رنگ.​

من درون قفس سرد اتاقم​

دلتنگ.​

مي پرد مرغ نگاهم​

تا دور.​

آه باران باران​

پر مرغان نگاهم را شست.​

از دل من اما​

چه كسي​

نقش او را خواهد شست؟​

 

پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق

رباعي

زان لحظه كه ديده بررخت واكردم​

دل دادم و شعر عشق انشاء كردم​

​

ني، ني غلطم، كجا سرودم شعري​

تو شعر سرودي و من امضاء كردم​

 

پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق

شاه بيت

من ندانم كه كيم​

من فقط مي دانم​

كه تويي،​

شاه بيت غزل زندگيم​

 

پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق

لبخندِ دره

دست او آيا نخواهد چيد​

سيب را از شاخه اميد​

نونهال مهر را پر بار​

چشم او آيا نخواهد ديد؟​

​

- نه نخواهد ديد​

- دست او از شاخه اميد​

- ميوه شيرين نخواهد چيد​

***​

باز مي گردد، دريغا بازگشت او​

نيشخند دره ها را تاب نتواند​

پيش طعن كوهها از شرم گشتن آب نتواند​

باز مي گردد و مي خواند :​

((‌ دره اي آغوش بگشوده​

(( جاودان آغوش بگشوده​

(( انتظارت چيست ؟​

(( كارت چيست ؟​

(( هان پذيرا ميشوي اين عابر آواره را در خويش ؟​

(( اين پريشان خورده سر بر سنگ را، دلريش ؟​

(( دره، آيا اين پريشان را ز درگاهت نمي راني ؟​

(( جاودان در گرمي آغوش خواموشت -​

نمي خواني ؟​

​

دره خاموش است​

دره سر تا پاي آغوش است​

*****​

​

(( 2 ))​

​

و سكوتي سرد و صامت​

در فضا گسترده سنگين بال​

ناگهان پژواك « واي » مرد در دره طنين افكند​

جغد زد شيون​

چرخ زد كركس​

دره زد لبخند​

 

پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق

هرگز

من تمنا كردم ​

كه تو با من باشي​

تو بمن گفتي​

- هرگز، هرگز​

پاسخي سخت و درشت​

و مرا اين غصه اين ​

هرگز ​

كشت .​

​

 

پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق

افسوس

در پيش چشم دنيا​

دوران عمر ما​

يك قطره دربرابر اقيانوس​

​

در چشمهاي آنهمه خورشيد كهكشان​

عمر جهانيان​

كم سوتراز حقارت يك فانوس​

افسوس !​

 

پاسخ : مجموعه اشعار حميد مصدق

خواب خوب

پس از توفان​

پس از تندر​

پس از باران​

سرشك سبز برگ از شاخه هاي جنگل خاموش ​

مي افتاد​

​

نه بيد ز باد​

نه برگ از برگ مي جنبيد​

شكاف ابرها راهي به نور ماه مي دادند​

دوباره راه را بر ماه مي بستند​

​

و من همچون نسيمي از فراز شاخه ها پرواز مي كردم​

تو را مي خواستم اي خوب، اي خوبي​

به ديدار تو من مي آمدم با شوق​

با شادي​

***​

تو را مي بينم اي گيسو پريشان در غبار ياد​

تو با من مهربانتر از مني​

با من​

تو با من مهرباني مي كني چون مهر​

مهري مهربان با من​

***​

پس از توفان​

پس از تندر​

پس از باران​

گل آرامش آوازي​

به رنگ چشمهاي روشنت دارد​

نسيمي كز فراز باغ مي آيد​

چه خوش بوي تنت دارد​

​

من اينك در خيال خويش خواب خوب مي بينم​

تو مي آئي و از باغ تنت صد بوسه مي چينم​